ΟΥΑΣΙΝΓΚΤΟΝΚΤΟΝΙΕΣ

Μία φορά και ένα καιρό ήταν ένας πάμφτωχος ταλαίπωρος λαός

του οποίου ο προορισμός του ήταν να ταΐζει προεστούς, κοτζαμπάσηδες,

παπάδες, μπέηδες, πολιτικούς και τρακαδόρους.

Με τα χίλια βάσανα και τη βοήθεια της τύχης απελευθερώθηκε και

έφερε για “Κυβερνήτη” έναν ευγενή και ευπατρίδη συμπατριώτη τους, ο

οποίος ήταν πανίσχυρος υπουργός του Τσάρου και Συνομιλητής των

Πανίσχυρων της Ευρωπαΐκής ηπείρου καθώς και συντάκτης του Ελβετικού

Συντάγματος πού ισχύει αυτούσιο μέχρι και τις μέρες μας. Η χώρα αυτή

αναγνωρίζουσα την σύμβολή του στην εδραίωση της Ειρήνης και της

Ευτυχίας τους, έχουν αφιερώσει μία προτομή και ένα δρόμο προς τιμήν του

σε κάθε μεγάλη πόλη της Δημοκρατίας τους.

Αυτόν τον “Κυβερνήτη” οι προεστοί, κοτζαμπάσηδες,παπάδες, μπέηδες,

πολιτικοί και τρακαδόροι αποφάσισαν να τον δολοφονήσουν όταν τους

μίλησε για αναδασμό της (κάτι σας θυμίζει έ ,αυτό που σας θυμίζει είναι).

Αφού τον φύτεψαν αποφάσισαν, ότι για τη κακομοιριά αυτού του Τόπου

που τον κατοικούσαν ρακένδυτοι και πεινασμένοι άνθρωποι, έφταιγε η έλλειψη

“Βασιλέως” και μάλιστα Βαυαρού. Και του τον φόρτωσαν. Φυσικά όχι μόνο του

αλλά με μια πριγκηποπούλα και καμιά 500αριά συμβούλους επίσης Βαυαρούς.

(αυτοί οι τύποι πάντα μπερδεύονται στη ζωή αυτού του ταλαίπωρου λαού).

Έφτασε το παλικαράκι στην Πρωτεύουσα του πάμφτωχου βασιλείου

και ως πρώτη του προτεραιότητα ήταν η ανέγερση Ανακτόρων και Μεγαλειώδους

κήπου.

Λοιπόν αυτά τα ανέλαβε η πριγκηποπούλα μας όταν ανακάλυψε ότι ο

Μεγαλειότατος στα συζυγικά του καθήκοντα δεν ήταν και τόσο Μεγαλειότατος.

Τό ‘ριξε κι’αυτή που λέτε στο “εργόχειρο”, την “Ωτ-κουτίρ” και την κηποτεχνία!

Από εργόχειρο δεν έμεινε τίποτα γιατί τα πήρε μαζί της φεύγοντας, από

Ωτ-κουτίρ μας έμειναν οι παραδοσιακές στολές που ουδεμίαν σχέσην έχουν

με την παράδοση και οι “Ουασινγκτονίες “ που φύτεψε με τα χεράκια της

το 1842 στη είσοδο του “Βασιλικού Κήπου” !