ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΡΟΜΟΣ

Πέντε εικοσάρηδες έπαιζαν πόκα μέσα στη νύχτα, όταν ένας από αυτούς πρότεινε εκδρομή

με το τρένο στην Τσεφαλού. Πήραν το πρώτο που έφευγε στις πέντε το πρωί από το

Παλέρμο, κι όταν έφτασαν αγόρασαν κρουασάν από ένα φούρνο που μόλις είχε ανοίξει κι

ανέβηκαν στο κάστρο. Λιάστηκαν ως αργά το μεσημέρι…

Κατακαλόκαιρο ήταν ξαπλωμένοι σε μια παραλία της Αστυπάλαιας, όταν αυτός στράφηκε

προς το κορίτσι και του είπε: «Πάμε να κάνουμε κάμπινγκ στην Τουρκία;» Έφτασαν μέχρις το

Αφιόν Καραχισάρ…

Ό οδηγός της Μπέντλεϊ φρέναρε απαλά. ‘Ένα κοπάδι ελάφια διέσχιζε το δρόμο που από τον

πύργο του Βύρωνα, μέσω του δάσους του Σέργουντ, οδηγούσε στο Νότινχαμ. Αυτός έμεινε

με το σαγόνι του να κρέμεται…

«Έρχομαι να σε πάρω», της είπε κι εκείνη τον αποκάλεσε τρελό. Αυτός όμως το εννοούσε,

μπήκε στο αυτοκίνητο και από την Αθήνα οδήγησε ως τη Βαρσοβία…

Ό αστυνομικός στα σύνορα Ιταλίας Γιουγκοσλαβίας κοίταζε μια το διαβατήριό του μια

εκείνον. «Έγώ είμαι», του είπε με πειρακτική διάθεση κι ο μπάτσος του την έφερε λέγοντας

του «Έπιτέλους ήρθατε»…

Ό Λευτέρης Μιαούλης μας φωτογράφιζε όρθιος δίπλα στην τιμονιέρα του πρώτου μεγάλου

φουσκωτού ενώ σκίζαμε το ανοιχτό Αιγαίο. Έμείς στο δεύτερο, αναπτύξαμε ταχύτητα και

φτάνοντας στο ύψος του, κόψαμε το τιμόνι στις 90 μοίρες κάνοντας τον μούσκεμα με τα

απόνερά μας. Έβαλε τα γέλια…

Ιούλη μήνα στη Φλωρεντία κι άρχισε να βρέχει ο θεός τον θεό. Ποσώς τους ένοιαζε,

άλλωστε οι φωτογραφικές μηχανές ήταν κλεισμένες στην υδατοστεγή τσάντα κι αυτοί

φορούσαν μόνο τα σορτσάκια τους. Στο Πόντε Βέκιο διασταυρώθηκαν με τρεις

κουστουμαρισμένους Ιταλούς. Γελούσαν μουσκεμένοι ενώ πάλευαν να λύσουν τις γραβάτες

τους…

Μετά από τόσα δωμάτια ξενοδοχείων, σκηνές σε ελεύθερα ή οργανωμένα κάμπινγκ, τόσα

χιλιόμετρα ή ναυτικά μίλια, τόσα χωριά, πόλεις και χώρες τα πάντα παραμένουν δρόμος.

Έυτυχώς, διαφορετικά θα κοιτάζαμε από πολύ νωρίς τα ραδίκια ανάποδα έστω κι από τον

καναπέ μας